Jeukende oren bij honden: wat veroorzaakt het?

28 december, 2018
Parasieten, schimmels, otitis, vreemde voorwerpen en voedselallergieën zijn redenen waarom je puppy voortdurend aan zijn oren krabt.

Er zijn genoeg redenen waarom een hond aan zijn oren zou krabben. Het is heel normaal en onaangenaam, maar er kan meer aan de hand zijn dan alleen maar jeukende oren.

Schaam je niet om je dierenarts te laten controleren of je hond ziek is, want daar is hij of zij voor. Dus, als je hond aan zijn oren krabt, ga er dan meteen heen. Zij hebben de middelen om te bepalen wat er mis is, en om je huisdier indien nodig te verdoven.

Het is niet altijd gemakkelijk om huisdieren te onderzoeken omdat sommigen niet stil blijven staan. In het artikel van vandaag vind je enkele oorzaken van jeukende oren bij honden. In ieder geval is het altijd het beste om de mening van een dierenarts te vragen.

Jeukende oren door parasieten

De meest voorkomende, jeukende parasieten voor honden zijn vlooien, mijten en teken. Ze komen gemakkelijk op de huid of vacht terecht omdat ze gemakkelijk verspreid worden door contact. Ze leven ook buiten (in de grond of op planten), dus ze wachten gewoon op hun kans om een dier te besmetten.

Hond die op onderzoekstafel ligt vanwege jeukende oren
Een uitgebreid onderzoek van de oren en vacht van je hond is de beste manier om te zien of hij parasieten heeft. Natuurlijk werkt dit alleen bij zichtbare parasieten, want er zijn ook andere parasieten die niet met het blote oog te zien zijn.

Tenzij het een erge besmetting is, kun je ze veilig en gemakkelijk kwijtraken met gewone chemische desinfectiemiddelen.

Je kunt ook anti-vlooienhalsbanden gebruiken, je hond in bad doen en af en toe injecties laten geven om een infectie te voorkomen.

Een hond ligt op de behandeltafel voor onderzoek

Schimmels

Er zijn duizenden schimmels die de huid en vacht van je hond kunnen aantasten, en ze zijn dol op vocht en warmte. De meestvoorkomende schimmel is de schimmel die ringworm veroorzaakt.

Het veroorzaakt een branderig gevoel, jeukende oren, irritatie of veranderingen in de huid en haaruitval. Als je deze symptomen opmerkt, breng je je hond dan naar de dierenarts om de juiste diagnose en een recept te krijgen om hem goed te behandelen.

Otitis en andere infecties

De oorzaak van de jeuk is mogelijk niet te zien doordat je hond een oorontsteking heeft die bekend staat als otitis. Kijk of je hond anders reageert dan zichzelf krabben. Let op het schudden met de kop, de kop ergens tegenaan schuren, evenwichtsverlies, afscheidingen uit het oor of enige zwelling.

Puppy met jeukende oren

Otitis en andere (oor)infecties kunnen veel ernstiger worden. Ga dus altijd zo snel mogelijk met je hond naar de dierenarts om er zeker van te zijn dat hij antibiotica krijgt.

Vreemde voorwerpen

Een andere reden waarom honden jeukende oren krijgen, is doordat ze voorwerpen in hun gehoorgangen krijgen. Het is niet ongebruikelijk dat er per ongeluk dingen in hun oren komen vast te zitten, zoals bladeren, zaden, stenen, twijgen, naalden of andere kleine voorwerpen. Alleen medische professionals hebben de middelen en expertise om ze te onderzoeken en te verwijderen.

Voedselallergieën

Voedselallergieën kunnen veel verschillende symptomen hebben. Een daarvan is jeuk aan verschillende delen van het lichaam van een hond, vooral zijn oren. Wanneer hij zichzelf krabt kan hij irritatie en meer jeuk veroorzaken: dit is een slechte gewoonte die hem belet om beter te worden, of het nu een medische aandoening is of gewoon een symptoom.

Huidallergieën bij honden

Dit is nog een reden waarom een dierenarts zou moeten uitzoeken wat de oorzaak is van de jeuk. De arts kan dan ook aangeven hoe je je hond weer gezond kunt krijgen.

Mythes over allergieën bij honden

Bekijk de volgende mythen over jeukende oren en enkele ziekten bij honden eens:

  • De volgende dingen zijn niet besmettelijk voor mensen.
  • Deze kunnen elke hond overkomen. Ze hebben niets te maken met hygiëne of het ras. Raszuivere honden, bastaards en zwerfhonden hebben allemaal evenveel kans om deze medische problemen te krijgen. Het enige wat een rol speelt, is of een hond er al sinds zijn puppytijd aanleg voor had.