Wat zijn likgranulomen bij honden precies?

26 april, 2020
Likgranulomen komen het meeste voor op de voorpoten van een hond, omdat dat het gebied is dat het meeste contact heeft met de tong van de hond.
 

Hoewel katten bekend staan vanwege hun constante reiniging, gebruiken honden ook hun tong om zichzelf te verzorgen. In sommige gevallen likken ze zichzelf te veel of krijgen ze likgranulomen. In dit artikel kan je over likgranulomen bij honden lezen en leer je hoe je dit moet behandelen.

Wat zijn likgranulomen bij honden?

Deze chronische ziekte wordt meestal veroorzaakt door honden die constant een bepaald deel van hun lichaam likken. Door dit constante likken kunnen hun wonden niet volledig genezen, wat op zijn beurt na verloop van tijd erger wordt.

Meestal verschijnt een likgranuloom als gevolg van een bacteriële of schimmelinfectie, een allergie, een snee of uitslag door een insectenbeet. In sommige gevallen komt deze ziekte voor als gevolg van verveling of omdat de hond gedragsproblemen heeft. Dit resulteert erin dat de hond non-stop een specifiek gebied likt, voornamelijk de voorpoten.

Wanneer de wond de hond stoort, dan is het eerste wat hij zal doen proberen om het zelf te genezen en met zijn speeksel te reinigen. Deze actie wordt een probleem wanneer het zich tot dwangmatig gedrag ontwikkelt, wat schadelijk is voor zijn gezondheid.

De cyclus lijkt geen einde te hebben, omdat het dier opluchting voelt bij het likken. Ze voelen de noodzaak om het opnieuw te doen wanneer de jeuk, pijn en andere symptomen terugkeren. Door dit repetitieve gedrag wordt een likgranuloom, een veel ernstigere infectie dan de eerste.

Hoewel elke hond dit probleem kan hebben als hij onder veel stress staat (wat vrij vaak voorkomt in een asiel), zijn sommige rassen meer vatbaar voor likgranulomen dan andere. Onder hen zijn onder andere:

 
  • Labrador retrievers
  • Duitse herders
  • Napolitaanse mastiffs
  • Golden retrievers
  • Doberman pinschers
  • Duitse doggen
  • Spaanse mastiffs

Hoe kun je likgranulomen herkennen?

Hond met wonden op zijn poten

Een likgranuloom is niet moeilijk te detecteren. Eerst zie je de hond voortdurend een specifiek deel van zijn lichaam likken of bijten. Ten tweede zijn er wonden, haaruitval, zweren, ontstekingen, bloedingen of gele afscheidingen. Het kan ook een vieze geur hebben en er vreselijk uitzien.

Als je huisdier een van deze problemen heeft, dan is het erg belangrijk om hem naar een dierenarts te brengen voor een juiste diagnose. Soms lijkt het op het eerste gezicht misschien op een likgranuloom, maar is het in werkelijkheid een parasitaire infectie of een wond.

Als de dierenarts bevestigt dat het deze ziekte is, dan zal de volgende stap zijn om vast te stellen wat de oorzaak is. Op die manier kan het goed worden behandeld en genezen.

Eerst zal de dierenarts het dier een antibioticum geven om de symptomen te verminderen waardoor ze het gebied minder likken of bijten en het laten genezen. Hij kan ook crèmes of andere actuele behandelingen toepassen.

 

Behandeling en preventie van likgranulomen bij honden

Hondenpoot met verband

Om te voorkomen dat honden zichzelf bijten moeten ze een kraag dragen, hoewel het gebied ook kan worden verbonden. Dit moet vervolgens goed in de gaten worden gehouden. Het vervangen van het gaas of verband zal een uitdaging zijn, maar je moet het zo vaak doen als dat de dierenarts je opdraagt.

Wanneer er likgranulomen verschijnen, omdat de hond gedragsproblemen heeft dan moet het gezin vaker met hem gaan wandelen, spelen en hem meer aandacht geven. Dat is een goede manier om zijn angst en stress te verminderen en te voorkomen dat hij zijn eigen lichaam schaadt.

Een gezonde, rustige omgeving is cruciaal voor je hond om te herstellen en te voorkomen dat hij deze aandoening opnieuw krijgt. Als de likgranuloom door parasieten of bacteriën werd veroorzaakt, dan is goede hygiëne essentieel.

Je moet er rekening mee houden dat een likgranuloom geen ernstig probleem is als het op tijd wordt gedetecteerd en behandeld. Het belangrijkste is echter om te voorkomen dat het in de toekomst opnieuw gebeurt. Het is daarom van fundamenteel belang om naast de behandeling zelf te achterhalen wat de oorzaak is.

 

Paterson, S., Midgley, D., & Barclay, I. (2007). Canine acral lick dermatitis. In Practice. https://doi.org/10.1136/inpract.29.6.328