Grubogonik – poznaj 7 ciekawych faktów

Grubogonik to mały, nocny, drapieżny marsupial, który żyje na pustynnych terenach Australii. Ze względu na swoje naturalne zwyczaje, istnieje wiele faktów, które mogą pozostać niezauważone przez większość ludzi.
Grubogonik – poznaj 7 ciekawych faktów
Cesar Paul Gonzalez Gonzalez

Napisane i zweryfikowane przez biolog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez.

Ostatnia aktualizacja: 09 października, 2022

Grubogonik, torbacz to jedna z najbardziej osobliwych grup w królestwie zwierząt. Charakteryzuje je marsupium, czyli rodzaj woreczka znajdującego się w ich brzuchu i służącego do inkubacji młodych. Jakby tego było mało, występuje tu ogromna różnorodność okazów, od tak dużych jak kangury po małe, jak grubogonik.

Choć z wyglądu bardzo przypomina mysz, grubogonik jest w rzeczywistości małym torbaczem należącym do grupy niełazokształtnych (dasyuridów). W rzeczywistości oznacza to, że dzieli pokrewieństwo z innymi znanymi gatunkami, takimi jak niełazy czy nawet diabły tasmańskie. Czytaj dalej i odkryj inne ciekawostki o grubogonikach.

Kim jest grubogonik?

Mimo swojego wyglądu grubogonik nie może być uznany za szczura ani mysz, ponieważ nie jest spokrewniony z gryzoniami. Mają średnio 25 centymetrów długości i ważą około 70 gramów. Są dość mocno owłosione, a większość z nich ma szare lub brązowe ubarwienie.

Ponadto grubogonek ma ogon, którego długość zależy od gatunku. Jest to ważna cecha, ponieważ wiele zwierząt przechowuje swoje zasoby (tłuszczu) w tej strukturze. Dzięki tej strategii są w stanie przetrwać, gdy w ich siedlisku brakuje pożywienia.

Mało znane fakty o grubogoniku

Oprócz tego, że jest to charyzmatyczny, mały i osobliwy gatunek, ten marsupial kryje w sobie kilka innych faktów dotyczących jego biologii. Oto kilka ciekawych faktów na temat grubogonika.

Grubogonek

1. Istnieje kilka gatunków

Termin “grubogonik jest używany do nazwania wszystkich gatunków zgrupowanych w rodzaju Sminthopsis. Obecnie istnieje ponad 20 różnych rodzajów grubogoników, a także kilka zapisów szczątków kopalnych. Jednym z najbardziej popularnych okazów jest grubogonik australijski, który ma szerokie rozmieszczenie w Australii.

2. Są one najbardziej spokrewnione z niełazami

Zarówno grubogonik, jak i niełaz są zwierzętami spokrewnionymi. Oba należą do grupy Dasyuridae, która charakteryzuje się tym, że wszyscy jej przedstawiciele są mięsożerni i mają zęby dobrze przystosowane do jedzenia mięsa. Oczywiście nadal istnieją pewne problemy z taksonomiczną klasyfikacją tej grupy, co oznacza, że w przyszłości może ona ulec zmianie.

3. Mają trójbarwne widzenie

Większość ssaków ma zazwyczaj dichromatyczne widzenie, postrzegając jedynie gamę kolorów składających się z odcieni zielonego i niebieskiego. Jednak jedną z najciekawszych ciekawostek dotyczących grubogoników jest to, że mają trójbarwny wzrok. Oznacza to, że postrzegają kolory zielony, niebieski i żółty, podobnie jak ludzie “obserwują”.

4. Potrafią zapaść w letarg, by oszczędzać zasoby

Naturalnym środowiskiem grubogoników są zwykle środowiska jałowe o ekstremalnym klimacie, dlatego opracował on różne strategie radzenia sobie z nimi. Jednym z nich jest dzienny letarg, który polega na obniżeniu tempa metabolizmu i temperatury ciała do minimum. Zmniejsza to zużycie energii (składników odżywczych) i umożliwia przetrwanie, gdy zasoby są ograniczone.

5. Śpi ze swoją ofiarą

Środowiska pustynne są jednymi z najtrudniejszych do pokonania. Dzieje się tak, ponieważ w ciągu dnia temperatura wzrasta do ponad 40 stopni Celsjusza, a w nocy spada do około minus 2 stopni Celsjusza. Z tego powodu mniszek ma tendencję do spania w małych podziemnych kryjówkach, w których nawet pozwala się ukryć innym małym zwierzętom, żeby się ogrzać.

To ciekawe zachowanie sprawia, że niektóre gryzonie podchodzą do niego i śpią z nim. Jednak te zwierzęta są naturalną ofiarą niektórych gatunków mniszek, więc muszą się budzić wcześniej, żeby uciec i uratować swoje życie.

6. Mają krótki okres ciąży

Grubogoniki mają jeden z najkrótszych okresów ciąży w królestwie zwierząt. Podczas gdy u większości grubogoników okres ciąży trwa jeden lub kilka miesięcy, u tego małego torbacza trwa około 13 dni. W rzeczywistości, kundelek pasiasty (Sminthopsis macroura) potrzebuje tylko 9 dni.

7. Stosunkowo krótka żywotność

Ze względu na swój rozmiar i fakt, że są łatwą zdobyczą dla wielu innych drapieżników, mniszki mają stosunkowo krótką żywotność. Prawdą jest, że zależy to w dużej mierze od gatunku, o którym mówisz, ale ogólnie rzecz biorąc, ten torbacz może żyć od 15 miesięcy do 5 lat.

Grubogonek

Jak widzisz, grubogonik to małe zwierzę, które kryje w sobie wiele ciekawostek dotyczących jego naturalnego życia. Pomimo swoich rozmiarów, opracowały niesamowite strategie, które znacznie przewyższają większe zwierzęta. To tylko kolejny przykład na to, jak niesamowita i różnorodna może być przyroda.

To może Cię zainteresować ...
Wilkowór tasmański – charakterystyka gatunku
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Wilkowór tasmański – charakterystyka gatunku

Wilkowór tasmański, znany również jako wilk tasmański, to wymarły ssak o wyjątkowych cechach. Dowiedz się więcej na ten temat tutaj.



  • Selwood, L., & Woolley, P. A. (1991). A timetable of embryonic development, and ovarian and uterine changes during pregnancy, in the stripe-faced dunnart, Sminthopsis macroura (Marsupialia: Dasyuridae). Reproduction, 91(1), 213-227.
  • Ebeling, W., Natoli, R. C., & Hemmi, J. M. (2010). Diversity of color vision: not all Australian marsupials are trichromatic. PLoS One, 5(12), e14231.
  • Stannard, H. J., McAllan, B. M., & Old, J. M. (2014). Dietary composition and nutritional outcomes in two marsupials, Sminthopsis macroura and S. crassicaudata. Journal of Mammalogy, 95(3), 503-515.
  • Withers, K. W., White, D. H., & Billingsley, J. (2000). Torpor in the carnivorous marsupial Sminthopsis macroura: effects of food quality and quantity. In Life in the Cold (pp. 127-137). Springer, Berlin, Heidelberg.
  • Tyndale-Biscoe, Hugh (2005). Vida de los marsupiales. Publicación CSIRO. ISBN 0-643-06257-2.

Treści zawarte w serwisie My Animals są udostępniane w celach informacyjnych. Nie mogą zastąpić diagnozy, porady czy leczenia u specjalisty. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości najlepiej skonsultować się z zaufanym weterynarzem.