Kiedy podawać metronidazol kotom?

Metronidazol jest powszechnie stosowany w klinice weterynaryjnej w leczeniu niektórych chorób kotów, w tym różnych rodzajów inwazji pasożytniczych. Kiedy należy podawać metronidazol kotom?
Kiedy podawać metronidazol kotom?

Ostatnia aktualizacja: 30 maja, 2022

Metronidazol jest ciekawym lekiem, ponieważ ma wiele zalet, które wyjaśnimy poniżej. Lek ten często stosuje się w klinikach weterynaryjnych, ponieważ doskonale sprawdza się w leczeniu niektórych dolegliwości związanych z obecnością bakterii i pasożytów u kocich pacjentów.

W tym artykule skupimy się na działaniu, zastosowaniach i skutkach stosowania metronidazolu u kotów. Omówimy również wszystkie informacje, które należy wiedzieć o tym, kiedy należy ją skutecznie podawać. Należy jednak pamiętać, że lek jest dostępny z przepisu lekarza weterynarii.

Co to jest metronidazol?

Metronidazol jest lekiem z rodziny nitroimidazoli. Krótko i prosto mówiąc, mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy kwasów nukleinowych (DNA) w bakteriach, co uniemożliwia im replikację i powoduje ich śmierć. W świecie medycyny ludzkiej jest sprzedawany w postaci generycznej, choć występuje także w preparatach komercyjnych (takich jak Flagyl®).

Jak wspomniano we wstępie, ze względu na swoje właściwości farmakokinetyczne metronidazol jest lekiem o działaniu antybiotykowym i przeciwpasożytniczym. Innymi słowy, działa przeciwko bakteriom – zwłaszcza bakteriom beztlenowym – i jest również w stanie zwalczać pewne grupy pasożytów, które są wrażliwe na ten składnik aktywny.

Tabletki metronizadolu

To podwójne działanie sprawia, że metronidazol jest bardzo użytecznym lekiem, dlatego też jest on często stosowany w leczeniu dolegliwości, które wyjaśnimy poniżej. Ponadto wykazuje działanie przeciwzapalne w przewodzie pokarmowym, co może wynikać z pewnego stopnia immunosupresji u zwierząt po podaniu leku.

Przeciwpasożytnicze działanie metronidazolu

U kotów metronidazol jest szczególnie wskazany w przypadku zakażeń jelitowych wywołanych przez Giardia spp. Ten pierwotniak jest pasożytem przewodu pokarmowego, który powszechnie występuje u kotów domowych. Jest patogenem wielu ssaków, w tym ludzi, którzy są jego potencjalnymi żywicielami.

W tym miejscu należy podkreślić, że metronidazol jest aktywny tylko wobec tego szczególnego rodzaju pasożytów i nigdy nie powinien być stosowany jako standardowe leczenie przeciwpasożytnicze wobec klasycznych płazińców i glisty. W żadnym wypadku nie należy go też stosować do zwalczania chorób wirusowych lub grzybiczych, ponieważ nie ma on pozytywnego działania.

Często zdarza się, że właściciele mylą działanie przeciwpasożytnicze tego leku i sądzą, że prawidłowo odrobaczają swojego kota, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest.

Należy zauważyć, że giardia ma działanie zoonotyczne, tzn. może atakować ludzi. Biorąc pod uwagę, że w różnych badaniach szacuje się, że odsetek zarażonych kotów wynosi około 12%, stosowanie tego leku w razie potrzeby jest więcej niż uzasadnione. Oczywiście, w przypadku zarażenia kota domowego należy podjąć ekstremalne środki ostrożności.

Dawkowanie jako środek odrobaczający

W wielu przypadkach zarażenia tym pasożytem u kotów nie występują żadne objawy. U niektórych osób może jednak wystąpić ostra biegunka jelita cienkiego. Biegunki te są zwykle dość podstępne i przeplatają się z okresami normalnego oddawania stolca.

Istnieje wiele leków działających przeciwko temu pasożytowi, ale metronidazol wyróżnia się skutecznością i niską toksycznością. Skuteczna dawka wynosi 50 miligramów na kilogram masy ciała, raz na dobę, przez 5 do 7 dni. Można ją również podzielić na dwie dawki dobowe, tj. 25 mg/kg masy ciała dwa razy na dobę.

Leczenie antybakteryjne

W tym miejscu warto wspomnieć o pewnym ciekawym fakcie. Metronidazol jest prolekiem, tzn. aby był skuteczny, musi być zasadniczo metabolizowany w organizmie kota. Jego metabolizm zachodzi jednak tylko przy bardzo niskim stężeniu tlenu. Z tego powodu lek ten jest skuteczny tylko w przypadku mikroorganizmów beztlenowych.

U kotów jest szeroko stosowany w leczeniu zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie beztlenowe, takie jak mikroorganizmy z rodzaju Clostridium spp. i Clostridioides. Lek ten jest również skuteczny wobec patogennych rodzajów bakterii, takich jak Bacteroides, Fusobacterium, Clostridium i Peptostreptococcus.

Ponadto lek ten – w połączeniu ze spiramycyną – jest bardzo skuteczny w leczeniu zakażeń związanych z jamą ustną. Ta terapia skojarzona jest bardzo przydatna w przypadku:

  • Choroby przyzębia: zapalenie jamy ustnej, zapalenie dziąseł, zapalenie szkliwa lub ropomacicze. Leczenie skojarzone jest bardzo skuteczne w przypadku tych schorzeń, które często występują u starszych kotów.
    Choroby gardła: zakażenia ślinianek, zapalenie migdałków i gardła. Te choroby układu oddechowego są szczególnie częste u kotów przebywających na zewnątrz.

Dawkowanie jako środek przeciwbakteryjny

Dawkowanie metronidazolu w ramach leczenia tych procesów patologicznych wynosi 12,5 miligrama produktu na kilogram masy ciała kota. Leczenie trwa zwykle od 5 do 10 dni, zawsze ze wskazań weterynaryjnych. Nigdy nie należy przerywać podawania leku, ponieważ stan fizyczny zwierzęcia poprawia się, co może spowodować ponowne pojawienie się infekcji w przyszłości (i jej nasilenie).

Przeciwwskazania

Chociaż metronidazol jest bardzo przydatnym lekiem, istnieją sytuacje, w których jego podawanie jest całkowicie niewskazane. Należą do nich m.in:

  1. Ten produkt nie powinien być stosowany u kota, u którego stwierdzono nadwrażliwość (alergię) na substancję czynną lub którykolwiek z jej składników.
  2. Nie jest zalecany u kotek w ciąży i karmiących.
  3. Nie powinien być przepisywany kotom, które są bardzo słabe.
  4. Ostrożnie stosuj u kociąt, kotów z problemami z wątrobą i kotów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe.

Należy również pamiętać, że metronidazol może mieć działanie towarzyszące, gdy jest stosowany z takimi lekami jak fenorbital, warfaryna, cyklosporyna i wiele innych. Skonsultuj się z lekarzem weterynarii, jeśli twój kot jest już leczony.

Efekty uboczne

U kotów metronidazol przekracza barierę krew-mózg, czyli dociera do układu nerwowego. Z tego powodu ma ona pewne działania niepożądane, o których należy pamiętać przed rozpoczęciem leczenia swojego kota. Oto najczęstsze z nich:

  • Uogólniona depresja i apatia.
  • Trudności i kołysanie się podczas wykonywania ruchów.
  • Nietypowe dla tego gatunku ruchy gałek ocznych.
  • Przechylanie głowy.
  • Drgawki i konwulsje.
  • Sztywność ciała.
  • Nadmierne ślinienie się, mdłości, wymioty i utrata apetytu.

Z drugiej strony, przedawkowanie metronidazolu może mieć o wiele poważniejsze skutki dla Twojego zwierzęcia. Należą do nich bradykardia, ataksja (ciężki brak koordynacji) i ciężkie objawy żołądkowo-jelitowe. Objawy te pojawiają się zwykle po 7-12 dniach od rozpoczęcia leczenia i powinny zostać przerwane natychmiast po ich wystąpieniu

Kot przyjmuje tabletkę

Objawy te zaczynają się zwykle 7-12 dni po leczeniu lub po przekroczeniu dawki 58 miligramów na kilogram. W każdym przypadku należy przerwać podawanie leku, gdy tylko pojawią się powyższe objawy.

Lek doskonały z zastrzeżeniami

Jak już czytaliście, metronidazol jest bardzo skutecznym i przydatnym lekiem w leczeniu niektórych procesów chorobowych. Jedną z przyczyn tak wysokiej skuteczności jest jej specyficzność, ale cecha ta ma również swój negatywny odpowiednik.

Fakt, że dany lek jest wysoce skuteczny wobec określonych typów mikroorganizmów, oznacza, że należy go stosować z ostrożnością i zawsze jako terapię przeciwko danemu mikroorganizmowi.

Niestety, masowe stosowanie takich leków prowadzi jedynie do rozwoju oporności. Z tego powodu przed zastosowaniem metronidazolu u kotów zawsze zaleca się wizytę u lekarza weterynarii. To właśnie ten specjalista, po zbadaniu zwierzęcia, zaleci jego użycie lub nie. Nigdy nie podawaj zwierzęciu leków na własną rękę.

To może Cię zainteresować ...
Giardia u kotów: objawy i sposób zarażania się
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Giardia u kotów: objawy i sposób zarażania się

Giardia to pasożyt, który atakuje jelito cienkie kota. Jednak jeśli nie zostanie wyleczona może przenieść się na jelito grube i osłabić układ trawi...



  • Rodríguez-Pardo, D., Mirelis, B., & Navarro, F. (2013). Infecciones producidas por Clostridium difficile. Enfermedades Infecciosas y Microbiologia Clinica, 31(4), 254-263.
  • Bouzid, M., Halai, K., Jeffreys, D., & Hunter, P. R. (2015). The prevalence of Giardia infection in dogs and cats, a systematic review and meta-analysis of prevalence studies from stool samples. Veterinary Parasitology, 207(3-4), 181-202.
  • Noval Ramírez, Y. (2017). Toxicología en gatos domésticos (Felis Catus). (Trabajo de Grado, Universidad de Ciencias Aplicadas y Ambientales).