Wymioty u szczeniąt – jakie są przyczyny?

Wymioty u szczeniąt mogą doprowadzić do odwodnienia i utraty elektrolitów. Nigdy nie czekaj z zabraniem pupila do weterynarza.
Wymioty u szczeniąt – jakie są przyczyny?

Ostatnia aktualizacja: 07 listopada, 2020

Wymioty u szczeniąt to problem, na który należy zwrócić uwagę. Ponieważ młode psy są delikatne, jeśli nie dojdzie do uzupełnienia płynów, mogą się odwodnić.

Tak więc, chociaż przy dorosłym psie należy być ostrożnym i uważnie go obserwować w razie wymiotów, to jednak wymioty u szczeniąt należy traktować znacznie poważniej. W tym artykule omówimy możliwe przyczyny wymiotów u szczeniąt i sposoby ich leczenia.

Wymioty a cofanie się pokarmu

Zanim przejdziemy do przyczyn wymiotów, musimy odróżnić wymioty od zwracania pokarmu. Kiedy pies wymiotuje, na siłę wypuszcza zawartość żołądka i górnego jelita cienkiego, zwracając pożywienie, płyny i inne zanieczyszczenia.

Przed wystąpieniem wymiotów zwykle pojawiają się inne objawy nudności, takie jak nadmierne ślinienie się, wymioty i skurcze brzucha, tak jak u ludzi.

Z kolei cofanie się pokarmu to coś zupełnie innego. Zamiast na siłę wydalać zawartość żołądka, cofanie pokarmu jest biernym ruchem, który usuwa pokarm i płyny, które nie zostały jeszcze strawione.

W przeciwieństwie do wymiotów, objawami cofania się pokarmu są trudności w oddychaniu i kaszel. Jednym ze sposobów na sprawdzenie, czy pies cofa pokarm czy wymiotuje, jest przyjrzenie się temu, co zostało zwrócone. Substancje, które się cofają nie są przetrawione i nadal mogą mieć cylindryczny kształt od przebywania w przełyku.

Twój weterynarz będzie musiał wiedzieć, czy to wymioty czy cofanie się pokarmu, ponieważ te dwa problemy mają bardzo różne przyczyny i sposoby leczenia.

Wymioty u szczeniąt – jakie są częste przyczyny?

Wiele przypadków wymiotów u szczeniąt jest wynikiem podrażnienia żołądka spowodowanym zjedzeniem czegoś niejadalnego lub nieprawidłowym jedzeniem. Może to obejmować jedzenie niejadalnych przedmiotów, środków drażniących, zepsutej żywności lub po prostu jedzenie zbyt dużo lub zbyt szybko.

pies obok wymiotów

Szczenięta mogą również wymiotować z powodu zawrotów głowy spowodowanych jazdą samochodem, zatruciem lub połknięciem niebezpiecznych przedmiotów.

Szczenięta są narażone na wysokie ryzyko zarażenia się infekcją, taką jak nosówka lub parwowirus. Zwłaszcza jeśli nie miały jeszcze wszystkich szczepień. Inne częste przyczyny wymiotów u szczeniąt to pasożyty jelitowe, udar cieplny, niektóre leki i choroby, takie jak zapalenie trzustki.

Stany chorobowe, które mogą powodować cofanie się pokarmu u szczeniąt

Cofanie pokarmu może wystąpić u każdej rasy, chociaż wydaje się, że kilka ras ma do tego predyspozycje. Niektóre z nich to foksterier szorstkowłosy, sznaucer miniaturowy, dog niemiecki, owczarek niemiecki, seter irlandzki, labrador retriever, nowofundland i shar-pei.

Cofanie pokarmu może wystąpić z różnych powodów, w tym:

  • Wrodzone problemy (obecne przed urodzeniem) z gardłem lub przełykiem.
  • Problemy z gardłem związane z rakiem, ciałami obcymi, wścieklizną, zatruciami lub chorobami mięśni (miopatiami).
  • Choroba przełyku spowodowana powiększeniem przełyku, guzem, rakiem lub przepukliną rozworu przełykowego.
  • Zwężenie przełyku lub problemy z układem nerwowym.

Jeśli Twój szczeniak wymiotuje kilkukrotnie, w tym samym czasie cierpi na biegunkę, wymiotuje krwią lub innymi nietypowymi substancjami, a nawet po prostu ciągle się dławi, są to poważne objawy, które wymagają pilnej wizyty u weterynarza.

Wymioty u szczeniąt – leczenie i zapobieganie

Wymioty mogą być oznaką poważnej choroby. Nawet, jeśli przyczyna nie jest poważna, wymioty z jakiegokolwiek powodu mogą prowadzić do odwodnienia i innych problemów, które mogą bardzo szybko zabić szczenięta.

wymiotujący pies

Jeśli szczeniakowi kiedykolwiek zdarzy się zwymiotować kilka razy w ciągu jednego dnia, wymiotuje cały czas lub ma dodatkowe objawy, takie jak biegunka lub apatia, należy natychmiast zadzwonić do weterynarza.

Gdy weterynarz zidentyfikuje przyczynę wymiotów, będzie mógł zastosować odpowiednie leczenie w zależności od przyczyny i stanu Twojego psa. W niektórych ciężkich przypadkach może być konieczna hospitalizacja.

Wprowadź miękkie pokarmy

Twój weterynarz może zalecić miękkie pokarmy przez kilka dni, aby umożliwić szczeniakowi powrót do zdrowia. Są karmy, które można kupić w sklepach lub możesz samodzielnie przygotować gotowanego kurczaka bez skóry i biały ryż.

Ważne jest również, aby szczeniak pił wystarczająco dużo wody. Jeśli jego stan jest poważniejszy, weterynarz przepisze niezbędne leki.

Postaraj się, aby jadł wolniej

Jeśli szczeniak jest całkowicie zdrowy, ale wymiotuje zaraz po jedzeniu, może to oznaczać, że je za szybko. Spróbuj go spowolnić. Przydatne mogą być następujące sposoby:

  • Jeśli masz więcej niż jednego psa, karm swoje szczenięta w oddzielnych pomieszczeniach, aby zmniejszyć poczucie rywalizacji.
  • Umieść duży niejadalny przedmiot na talerzu, tak aby pupil był zmuszony do jedzenia wokół niego.
  • Podawaj psu kilka małych posiłków w ciągu dnia.

Jeśli szczeniak wymiotuje, zawsze skonsultuj się z weterynarzem, zanim podasz mu jakiekolwiek leki. Twój weterynarz zawsze będzie w stanie udzielić Ci najlepszych porad.

To może Cię zainteresować ...
Szczenięta w basenie: czy to dobry pomysł?
My AnimalsPrzeczytaj na My Animals
Szczenięta w basenie: czy to dobry pomysł?

Szczenięta w basenie, czy to dobry pomysł? W tym artykule dowiesz się, czy szczeniak może cieszyć się zabawą w basenie, zachowując jednocześnie zdr...



  • Liljebjelke, K. A., Abramson, C., Brockus, C., & Greene, C. E. (2002). Duodenal obstruction caused by infection with Pythium insidiosum in a 12-week-old puppy. Journal of the American Veterinary Medical Association, 220(8), 1188-1191.
  • Gandini, G., Bettini, G., Pietra, M., Mandrioli, L., & Carpene, E. (2002). Clinical and pathological findings of acute zinc intoxication in a puppy. Journal of small animal practice, 43(12), 539-542.
  • Yilmaz, K. Y. Z., Özkul, A., & Pratelli, A. (2007). Aetiological role of viruses in puppies with diarrhoea. The Veterinary Record, 161, 169-170.