Selegilina u psów: dawkowanie, zastosowanie i skutki uboczne

Wykazano, że stosowanie selegiliny u psów poprawia zdolności poznawcze u psów w wieku geriatrycznym, a także zwiększa jakość ich życia i długość życia.
Selegilina u psów: dawkowanie, zastosowanie i skutki uboczne

Ostatnia aktualizacja: 19 maja, 2022

Selegilina jest lekiem stosowanym zarówno u psów, jak i u ludzi w celu kontrolowania poziomu różnych neuroprzekaźników. W rezultacie wykazano, że selegilina ma wiele zalet w zwalczaniu chorób psychicznych, takich jak choroba Parkinsona (u ludzi) i geriatryczne zaburzenia funkcji poznawczych (u psów).

Lek ten ma ogromny ukryty potencjał w zakresie poprawy jakości życia starszych psów. Ponadto charakteryzuje się bardzo niewielką liczbą działań niepożądanych, co pozwala uniknąć nieprzyjemnych doświadczeń dla zwierzęcia. Przeczytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o selegilinie dla psów.

Co to jest selegilina?

Selegilina jest lekiem należącym do klasy fenyloetyloamin, a więc jej struktura chemiczna przypomina nieco strukturę amin neuroprzekaźników. W rezultacie jest w stanie wiązać się z monoaminooksydazą typu B (MAO-B), czyli enzymami odpowiedzialnymi za utlenianie i degradację serotoniny, noradrenaliny i dopaminy.

Jaki jest mechanizm działania selegiliny?

W niskich dawkach selegilina nieodwracalnie wiąże się z monoaminooksydazami typu B. Oznacza to, że uniemożliwia im niszczenie i degradację serotoniny i noradrenaliny. Oznacza to, że nie mogą one niszczyć i utleniać neuroprzekaźników, dzięki czemu zwiększa się ilość dopaminy, noradrenaliny i serotoniny. W rezultacie w korze mózgowej zachodzą zmiany, które mają działanie neurostymulujące i neuroprotekcyjne.

Prezentacja leku

Selegilina jest zwykle dostępna w postaci tabletek lub kapsułek, ale dostępne są też plastry transdermalne i roztwory płynne. W zależności od potrzeb psiego pacjenta, lekarz weterynarii zaleci najbardziej odpowiedni dla danego przypadku.

Jak selegilina pomaga psom?

Selegilina u psów jest przepisywana głównie w leczeniu zespołu zaburzeń funkcji poznawczych u pacjentów geriatrycznych. To schorzenie objawia się jako problem neurodegeneracyjny, który pogłębia się z wiekiem i który bardzo przypomina chorobę Alzheimera.

Mówiąc najprościej, zespół zaburzeń funkcji poznawczych u psów geriatrycznych powoduje osłabienie i zanik różnych części mózgu. W rezultacie zwierzęta domowe zaczynają wykazywać problemy behawioralne, które pogłębiają się z wiekiem. Mimo że nie ma na nią lekarstwa, selegilina jest jednym z pierwszych leków dopuszczonych do obrotu w celu spowolnienia jej rozwoju.

Pies podczas drzemki

Ponadto niektóre badania wskazują, że selegilina jest również odpowiednia do leczenia hiperadrenokortycyzmu psiego pochodzenia przysadkowego. Działa jednak dobrze tylko w przypadkach, kiedy nadmierne wydzielanie ACTH jest związane z niedoborem dopaminy, w przeciwnym razie nie ma pozytywnego wpływu.

Odpowiednie dawkowanie

Zalecana dzienna dawka selegiliny dla psów wynosi zazwyczaj od 0,5 do 1 miligrama na kilogram masy ciała. Jednak lekarze weterynarii zazwyczaj rozpoczynają podawanie leku od niższych dawek i zwiększają je w miarę postępu leczenia. W rzeczywistości można zwiększyć częstotliwość dawkowania, ale tylko wtedy, gdy nie widać poprawy w pierwszych kilku dniach leczenia.

Lek powinien być zazwyczaj podawany raz dziennie, rano. Pomaga to psom z zaburzeniami cyklu okołodobowego zacząć regulować swój sen. Najlepiej jest jednak postępować zgodnie z instrukcjami specjalisty, ponieważ każdy przypadek jest inny i nie zawsze potrzebne są te same instrukcje.

Efekty uboczne

Jedną z zalet selegiliny jest to, że u psów występuje niewiele efektów ubocznych lub nie ma ich wcale. Możliwe jest jednak, że mogą się one pojawić, a nawet stać się nieco poważniejsze. Najbardziej znane są następujące efekty:

  • Wymioty
  • Biegunka
  • Dezorientacja
  • Otępienie
  • Agresja
  • Powtarzające się ruchy
  • Drżenie całego ciała
  • Utrata apetytu
  • Silny ból (oznaka zagrożenia)

W przypadku pojawienia się któregokolwiek z efektów ubocznych, najlepiej jest odstawić lek i zabrać zwierzę na konsultację weterynaryjną. Działanie selegiliny ustaje po około 24 godzinach, choć u niektórych psów z problemami nerek lub wątroby może trwać dłużej.

Przeciwwskazania

Selegiliny nie należy podawać psom przyjmującym meperydynę lub inne leki opioidowe. Nie jest również zalecana do stosowania w połączeniu z lekami przeciwdepresyjnymi lub selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).

Ważne jest, aby przed rozpoczęciem leczenia selegiliną omówić z lekarzem weterynarii wszystkie leki przyjmowane przez psa. Pomoże to lekarzowi weterynarii zdecydować, czy ten lek jest najodpowiedniejszy dla twojego psa, czy też wybrać inny. Pamiętaj, że życie Twojego zwierzaka jest zagrożone, więc nigdy nie ukrywaj tej informacji.

Stary pies leży przy misce

Pamiętaj też, że tylko lekarz weterynarii może przepisywać i nadzorować leczenie psów selegiliną. Diagnostyka jest niezbędna, by poznać stan zdrowia i możliwość zastosowania leku. Nieprzestrzeganie tego zalecenia może pogorszyć ich stan. Dlatego unikaj samoleczenia swojego zwierzaka, a w razie wątpliwości zasięgnij porady specjalisty.

To może Cię zainteresować ...
Choroby odzwierzęce i owady, które je przenoszą
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Choroby odzwierzęce i owady, które je przenoszą

Czy wiesz, czym są choroby odzwierzęce i jakie owady je przenoszą? Zbliża się lato, a wraz z nim różne skrzydlate owady zaczynają zasiedlać nasze d...



  • Regaño Otal, L., & Loste Montoya, A. (2019) Actualización del hiperadrenocorticismo canino. (Trabajo de fin de grado, Universidad Zaragoza)
  • Ginel, P. & Lucena, R. (2002) Interés de la selegilina en el tratamiento del hiperadrenocorticismo canino de origen hipofisario. Clin Vet Pequeños Anim, 22(1), 27-31.
  • González-Martínez, Á., Rosado, B., García-Belenguer, S., & Suárez, M. (2012). Síndrome de disfunción cognitiva en el perro geriátrico. Clínica veterinaria de pequeños animales, 32(3), 0159-167.
  • Gallego, D., Figueroa, J., & Orozco, C. (2010). Síndrome de disfunción cognitiva de perros geriátrico. Revista MVZ Córdoba, 15(3).
  • Campbell, S., Trettien, A., & Kozan, B. (2001). A noncomparative open-label study evaluating the effect of selegiline hydrochloride in a clinical setting. Vet Ther, 2(1), 24-39.