Błyszczące ciała chrząszczy lustrzanych nie służą jako kamuflaż.

Kamuflaż to strategia walki z drapieżnikami, która polega na zmianie wyglądu gatunku w celu pozostania niezauważonym przez drapieżniki.
Błyszczące ciała chrząszczy lustrzanych nie służą jako kamuflaż.

Ostatnia aktualizacja: 06 sierpnia, 2022

Kamuflaż jest powszechną strategią walki z drapieżnikami u owadów, ponieważ pozwala im pozostać niezauważonymi poprzez pozostawanie w bezruchu. Jednak niektóre gatunki, na przykład chrząszczy lustrzanych, charakteryzują się błyszczącymi ciałami, które, jak sądzono, pełnią funkcję kamuflażu.

Początkowo sądzono, że chrząszcze lustrzane mogą używać swoich ciał jak lustra odbijającego otoczenie. W ten sposób mogą pozostać niezauważone przez drapieżniki. Jednak ostatnie badania wskazują, że owady te nie używają swoich błyszczących ciał jako kamuflażu. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, do czego służy ta ciekawa cecha.

Kim są chrząszcze lustrzane?

Chrząszcze lustrzane należą do rzędu Coleoptera, do którego należą inne znane zwierzęta, takie jak chrząszcze, biedronki i olejaki. Ich ciała mają owalny kształt i gładką fakturę, dzięki czemu odbijają światło jak lustro. To, w połączeniu z jaskrawymi kolorami, które zwykle noszą (między innymi zielony, czerwony, niebieski), sprawia, że ich ciała wydają się metaliczne.

Ciało tych owadów składa się z trzech części: głowy, tułowia i odwłoka. Wbrew powszechnemu przekonaniu, jedynym widocznym obszarem jest głowa, podczas gdy tułów i odwłok są zwykle pokryte stwardniałymi skrzydłami zwanymi elytami. W rzeczywistości błyszczące, metaliczne ubarwienie jest widoczne tylko na głowie i elicie, ponieważ reszta ciała ma inne odcienie.

Zdjęcie chrząszczy lustrzanych

Chociaż mają tę samą cechę odbijania światła, chrząszcze lustrzane nie należą do tego samego gatunku. W rzeczywistości nie należą nawet do tych samych rodzin. Dlatego w obrębie tej grupy istnieje duże zróżnicowanie pod względem wielkości i kształtu.

Dlaczego chrząszcze lustrzane świecą?

Początkowo sądzono, że świecenie chrząszczy lustrzanych jest rodzajem kamuflażu, który umożliwia im odbijanie otoczenia w celu ukrycia się. Patrząc z innej strony, drapieżniki nie były w stanie znaleźć chrząszczy, ponieważ widziały tylko “lustro” odzwierciedlające naturę. Nie było jednak badań, które potwierdzałyby lub zaprzeczały tej zdolności.

W 2021 roku grupa naukowców z Uniwersytetu w Melbourne postanowiła potwierdzić tę teorię. W tym celu wykorzystali repliki chrząszczy, które miały taką samą zdolność odbijania światła jak chrząszcze lustrzane, a także inne repliki o bardziej nieprzejrzystym ubarwieniu. Repliki te zostały ukryte w lesie, a kilka osób poproszono o próbę ich odnalezienia.

W eksperymencie założono, że jeśli hipoteza o kamuflażu jest prawdziwa, uczestnikom powinno zająć więcej czasu odnalezienie replik przypominających lustrzane żuki. Natomiast repliki o nieprzezroczystych kolorach powinny być łatwiejsze do znalezienia.

Nieoczekiwany wynik

Wyniki eksperymentu zadziwiły naukowców, ponieważ znalezienie obu typów replik zajęło uczestnikom tyle samo czasu. Oznaczało to, że błyszczące ciała chrząszczy lustrzanych nie pełniły specjalnej funkcji kamuflażu.

Chociaż ten wynik był aż nazbyt oczywisty, ludzie nie mają takiego samego wzroku jak drapieżniki chrząszczy. Z tego powodu wciąż istniała możliwość, że kamuflaż działa tylko na te zwierzęta, które żywiły się chrząszczami.

Chrząszcz

Aby rozwiać wszelkie wątpliwości, badacze przeprowadzili drugi eksperyment z tą samą metodologią, ale teraz zamiast ludzi użyli ptaków. Zgodnie z oczekiwaniami wynik tego nowego testu był dokładnie taki sam jak poprzedniego.

Ptaki żywiły się w równym stopniu obydwoma rodzajami replik, co potwierdza, że błyszczące ciało chrząszczy lustrzanych nie służyło im jako kamuflaż.

Jaki jest cel błyszczącego ciała chrząszczy?

Pomimo wyników uzyskanych w tym badaniu, jasne jest, że błyszczące ciało chrząszczy lustrzanych ma funkcję, która wciąż pozostaje nieznana. Jest to znane, ponieważ natura faworyzuje tylko te cechy, które są korzystne dla gatunku.

W artykule opublikowanym w 2017 roku w Scientific Reports wspomniano, że błyszczące ciało niektórych chrząszczy może służyć jako sygnał aposematyczny. Innymi słowy, pomagają ostrzec drapieżniki, że dany gatunek ma zły smak i nie należy go jeść.

Ten efekt jest już widoczny u innych gatunków, takich jak węże koralowe, których kolorowa skóra ostrzega drapieżniki przed ich toksycznością. Celem sygnałów aposematycznych jest ograniczenie drapieżnictwa poprzez kolorowe ostrzeżenia, co doskonale pasuje do błyszczącego wyglądu chrząszczy lustrzanych.

Chociaż błyszczące ciała chrząszczy lustrzanych nie służą jako kamuflaż, nie oznacza to, że są pozbawione funkcjonalności. Należy podkreślić, że proces ewolucji jest odpowiedzialny za zmianę cech fizycznych gatunków, więc większość cech daje organizmowi korzyści. Fizyczny wygląd zwierząt nie jest przypadkowy, ale jest dobrze dostosowany do środowiska, w którym żyją.

To może Cię zainteresować ...
Jak super robaki zamieniają styropian w zdrowy posiłek
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Jak super robaki zamieniają styropian w zdrowy posiłek

Choć brzmi to niewiarygodnie, niektóre "super robaki" potrafią zamienić styropian w pyszny posiłek. Dowiedź się więcej.



  • Waldron, S. J., Endler, J. A., Valkonen, J. K., Honma, A., Dobler, S., & Mappes, J. (2017). Experimental evidence suggests that specular reflectance and glossy appearance help amplify warning signals. Scientific reports, 7(1), 1-10.
  • Franklin, A. M., Rankin, K. J., Ospina Rozo, L., Medina, I., Garcia, J. E., Ng, L., … & Stuart‐Fox, D. (2022). Cracks in the mirror hypothesis: high specularity does not reduce detection or predation risk. Functional Ecology, 36(1), 239-248.
  • Dakari, A., Triantafillou-Rundell, M., Papadopoulos, A., Skoulas, E., Stratakis, E. & Trichas, A. (2019). Elytral UV, visible and infrared reflectivity and absorbance on mountaintop beetles: the case of Dendarus spp. (Coleoptera: Tenebrionidae) of lowland and high elevations of Crete. Conference: 14th ICZEGAR – International Congress on the Zoogeography and Ecology of Greece and Adjacent Regions, 27-30.