Dujker zebrowaty – Poznaj to niezwykle zwierzę

Dujker zebrowaty – to mała afrykańska antylopa pełna osobliwości. Chcesz ją lepiej poznać?
Dujker zebrowaty – Poznaj to niezwykle zwierzę

Ostatnia aktualizacja: 01 czerwca, 2022

Chociaż jej nazwa daje ci wskazówkę, jak będzie wyglądać, dujker zebrowaty ma nic wspólnego z koniowatymi, od których pochodzi jej nazwa. Jednak jej sierść jest prążkowana jak u zebry, przynajmniej na jednej części grzbietu.

Ta delikatna i urocza antylopa jest trudna do zauważenia, ale wciąż jest zagrożona. Dlatego najlepszą bronią do jego zachowania jest poznanie go trochę lepiej. W tym miejscu znajdziesz wszystko, co powinieneś wiedzieć o tym małym zwierzęciu i jego cechach charakterystycznych. Nie przegap tego.

Klasyfikacja i opis

Dujker zebrowaty nosi naukową nosi naukową nazwę Cephalophus zebra. Jest to gatunek małej antylopy, która należy do rodziny bydlęcej, podobnie jak krowy, gazele, kozy czy owce.

Jak widać na zdjęciu, jego sierść jest miedziano-brązowa z lekkim przyciemnieniem na twarzy, kończynach i ogonie. Jednak najbardziej charakterystyczne dla jego wyglądu są czarno-białe pasy na grzbiecie.

Samice są większe od samców. Samice mają około 45 centymetrów wzrostu i ważą do 20 kilogramów, a samce tylko 40 centymetrów i 15 kilogramów. Uważa się, że ta różnica jest spowodowana długim okresem ciąży samic.

Siedlisko dujkera zebrowatego

Główny zasięg geograficzny dujkera zebrowatego znajduje się w środkowo-zachodniej części kontynentu afrykańskiego. W szczególności można go znaleźć w odizolowanych regionach Sierra Leone i Wybrzeża Kości Słoniowej, a także w Liberii.

W rzeczywistości jest endemiczny dla zachodniej części lasów Gwinei. Zamieszkuje tereny górskie, lasy pierwotne i niziny, stąd jego dłuższe tylne kończyny, które pozwalają mu swobodnie poruszać się wśród wysokiej roślinności.

Czym żywi się dujker zebrowaty?

Dujker zebrowaty jest prawdziwym roślinożercą. Żywi się głównie owocami i liśćmi. Ich dieta obejmuje liście, pędy i sezonowe owoce, które spadają na ziemię (ponieważ nie są wystarczająco wysokie, by zbierać je z gałęzi).

Często zabierają to, co inne zwierzęta, takie jak nietoperze czy ptaki, zrzucają z drzew podczas żerowania.

Ponadto pogrubienie kości nosowej i czołowej pozwala im otwierać owoce o twardej skorupie, co daje im przewagę nad innymi gatunkami, z którymi dzielą siedlisko. Zaobserwowano także, że w bardzo rzadkich przypadkach zjada małe gryzonie, ale nie wiadomo o tym wystarczająco dużo, by przekreślić jego status roślinożercy.

Rozmnażanie

Dujkery zebrowate rozmnażają się raz w roku. Przy każdym porodzie rodzą tylko jedno cielę, ale rodzi się ono dobrze rozwinięte i waży około 1,5 kilograma. W rzeczywistości ciąża trwa od 221 do 229 dni (około 7 miesięcy), co jest bardzo długim okresem dla zwierzęcia tej wielkości. To, jak wspomniano na początku, wyjaśnia większy rozmiar samic.

Dujker zebrowaty z młodym

Cielęta rosną w zadziwiającym tempie w okresie laktacji. W ciągu pierwszych 10 dni życia mogą przybierać na wadze do 94 gramów dziennie. Po tym czasie tempo wzrostu wyraźnie spada.

Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 9-12 miesięcy. Samce nieco później, w wieku 12-18 miesięcy. Kiedy są już zdolne do rozmnażania, produkują wydzielinę zapachową przez różne gruczoły w ciele, zwłaszcza samce.

Uważa się, że w każdym sezonie rozrodczym pary, które już się rozmnożyły, szukają się ponownie i rzadko się zmieniają.

Zachowanie

Dujker zebrowaty jest zwierzęciem samotniczym i nocnym.

Występują w parach tylko w sezonie lęgowym. Opieka rodzicielska jest wspólna, a młode mają długi okres nauki, w którym potrzebują rodziców.

W niewoli odnotowano u tego gatunku zwyczaje dobowe, ale zmiana ta jest szkodliwa dla ich zdrowia.

Status ochronny

Jeśli chodzi o status ochronny tego gatunku w Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN), jest on wymieniony jako narażony na niebezpieczeństwo (VU). Dzieje się tak głównie z powodu wylesiania jego siedlisk, masowych polowań na mięso i futra oraz utraty siedlisk w wyniku eksploatacji terenów pod działalność gospodarczą.

Podobnie jak wiele innych gatunków zagrożonych wyginięciem, dujker zebrowaty jest specjalnie przystosowany do swojego środowiska i nie byłby w stanie przetrwać w innych siedliskach. Stanowi to utrudnienie, jeśli chodzi o ich ochronę, ponieważ trzeba je chronić przed wyzyskiem.

Liczebność dzikiej populacji szacuje się na 9500 dorosłych osobników i wykazuje ona tendencję spadkową.

Obecnie ostatnie ostoje tej antylopy znajdują się w chronionych parkach w Sierra Leone i Liberii, gdzie z powodzeniem wypuszczono wyhodowane w niewoli osobniki. Dopóki jednak ich naturalne siedliska będą fragmentowane i niszczone, nie ma nadziei na odrodzenie się dujkerów zebrowatych.

To może Cię zainteresować ...
Babirussa wąsata: pochodzenie i środowisko
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Babirussa wąsata: pochodzenie i środowisko

Babirussa wąsata ma nie tylko ciekawą nazwę i wygląd, ale też wiele różnych interesujących cech. Opowiemy o nich w naszym artykule.