Czy to prawda, że rekiny nie chorują?

28 września, 2020

Choć rekiny to naprawdę niesamowite stworzenia to nieprawdą jest, że nie chorują. Jak każde inne zwierzę są podatne na pasożyty i różne choroby, w tym raka.

Istnieje wiele powodów, dla których rekiny są fascynujące. Jednak przekonanie, że ​​rekiny nie chorują nie powinno być jednym z nich. Aby docenić te morskie tytany musimy lepiej przyjrzeć się ich wspaniałej biologii.

Po pierwsze należy wiedzieć, że rekiny pojawiły się na tym świecie na długo przed erą dinozaurów. W rzeczywistości ich ewolucyjne zapisy sięgają około 450 milionów lat temu. Dlatego te stworzenia posiadają adaptacje, które pozwoliły im przetrwać tam, gdzie wielu innym gatunkom się to nie udało.

Jedną z ich najbardziej uderzających cech, która jest również cechą ich krewnych płaszczek jest to, że nie mają ani jednej kości w swoim ciele.

Ich szkielety są w całości zbudowane z chrząstki, a rekin może wyprodukować ponad 30 000 zębów w ciągu swojego życia. Tak więc, gdy ząb się zużyje, wypada i zostaje zastąpiony innym z kolejnych rzędów.

To mit, że rekiny nie chorują

Mit, że rekiny nie chorują jest podtrzymywany przez sieci społecznościowe. Często czyta się, że są to jedyne zwierzęta, które nigdy nie chorują lub są nawet odporne na  wszystkie znane choroby, w tym raka.

We wczesnych latach 90. sławna stała się książka nienaukowa, która „ujawniła”, w jaki sposób chrząstka rekina może ratować pacjentów z rakiem. Chociaż dokument nie twierdził, że rekiny nigdy nie chorują na raka argumentował, że u tego gatunku rzadko pojawiają się guzy.

Cudowne właściwości chrząstki rekina w leczeniu raka

Pierwszą rzeczą, jaką musimy znać, aby zrozumieć te argumenty jest koncepcja angiogenezy. To słowo odnosi się do procesu, w którym z już obecnego układu naczyniowego powstają nowe naczynia krwionośne. Zatem angiogeneza to tworzenie nowych naczyń włosowatych w tkankach.

płetwy rekina
Z drugiej strony angiogeneza jest powszechna w wielu typach guzów i wiąże się ze wzrostem guzów. Ponadto w chrząstce nie ma naczyń krwionośnych, to znaczy jest beznaczyniowa.

Bardzo rzadko obserwuje się rozwój złośliwych guzów obejmujących chrząstkę. Z tych powodów rynek produktów alternatywnych uważa chrząstkę za źródło związków antyangiogennych.

Nauka obala mit, że rekiny nie chorują

Wbrew powszechnemu przekonaniu fakt, że rekiny cierpią na różne choroby jest niepodważalny. Doniesienia naukowe odnotowały występowanie raka u rekinów, w tym chondromów (nowotwory chrząstki).

Jak dotąd, guzy zostały udokumentowane u co najmniej 23 gatunków rekinów. Zgłoszenia przypadków prawdopodobnie wzrosną wraz ze wzrostem badań ukierunkowanych na raka u rekinów.

Należy zauważyć, że chociaż chrząstka może mieć właściwości antyangiogenne jej skuteczność jako leku nie została udowodniona. Oznacza to, że doustne spożywanie sproszkowanej chrząstki rekina nie ma działań zapobiegawczych przeciwko pojawianiu się guzów rakotwórczych.

Chrząstka rekina jest bezużyteczna w leczeniu raka

Należy zauważyć, że związek o nazwie Neovastat wyekstrahowany z chrząstki rekina oceniano w połączeniu z chemioterapią w badaniu klinicznym III fazy dotyczącym raka płuc. Jednak po ponad sześciu latach obserwacji badanie zakończono z powodu braku skuteczności terapeutycznej.

Taki sam los spotkał badanie kliniczne II fazy dotyczące opornego raka nerkowokomórkowego. To samo działo się w badaniach z pacjentami z rakiem piersi i okrężnicy.

W żadnym z tych badań nie stwierdzono poprawy całkowitego czasu przeżycia. Ze względu na brak pozytywnych wyników w przypadku leczenia raka rynek próbuje obecnie kojarzyć działanie chrząstki rekina z leczeniem chorób, takich jak łuszczyca.

Chociaż żadne badania nie wykazały, że chrząstka rekina jest skutecznym leczeniem, zapotrzebowanie na nią doprowadziło do zdziesiątkowania populacji rekinów.

Rekiny i ich znaczenie w ekosystemie morskim

Według badań z 2013 roku ludzie zabijają każdego roku około 100 milionów rekinów. Należy zauważyć, że przełowienie tych zwierząt wynika z zapotrzebowania na ich mięso, olej, chrząstki i cenne płetwy.

Płetwa jest często wycinana z żywych rekinów do wykorzystania w zupie z płetwy rekina, która jest starożytnym i cenionym azjatyckim przysmakiem.

Należy zauważyć, że zubożenie populacji rekinów jest niepokojące, ponieważ jako drapieżniki wierzchołkowe pomagają zrównoważyć ekosystemy w oceanach świata. Jeśli nie mamy wystarczająco dużo tych drapieżników, w ekosystemie zachodzą kaskadowe zmiany, wpływające nawet na rośliny morskie.

Organizacje, takie jak Konwencja o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), stopniowo wydłużają listę gatunków rekinów objętych ochroną handlową. Jednak inicjatywy te prawdopodobnie pojawiają się za późno.

Rozmnażanie rekinów jest zróżnicowane i złożone

W zależności od gatunku rekiny rozmnażają się na trzy sposoby:

  • Jajoworodność: składają jaja i umieszczają je w bezpiecznym miejscu do wyklucia.
  • Żyworodność: rodzą się bezpośrednio żywe młode rekiny.
  • Owoworodność: noszą swoje młode w workach jajowych, które wykluwają się w macicy, rozwijają się w ciele matki i rodzą się jako żywe rekiny. Ta ostatnia jest połączeniem dwóch pierwszych sposobów.
rekin w wodzie

Ponadto czas trwania ciąży różni się w zależności od gatunku rekina i może trwać od 5 do 42 miesięcy. Ponadto miot może mieć od dwóch (żyworodnych) do 100 (jajorodnych) młodych. Główną konsekwencją bardzo długich okresów ciąży jest bardzo powolny wzrost liczebności wrażliwych gatunków rekinów.

Ponieważ rekiny mają powolny wzrost i tempo reprodukcji ich populacjom może być trudno odbudować się po dużych stratach.

Zachowanie gatunku i wiedza

Społeczeństwo jest maszyną, która może dyktować wzorce zachowania pacjenta, rodzaj leczenia, którego potrzebuje i to, które ostatecznie wybierze. Dlatego należy się zastanowić, że fałszywe przekonania społeczne stwarzają przeszkody nie do pokonania.

Należy pamiętać, że informacje, które uzyskujemy za pośrednictwem Internetu i prasy są w większości nieuregulowane i mogą przedstawiać skrajne punkty widzenia, które pogłębiają istniejące problemy. Handel produktami pochodzącymi od rekinów do walki z rakiem jest wyraźnym przykładem ludzkiej ignorancji.

  • Ostrander, G. K., Cheng, K. C., Wolf, J. C., & Wolfe, M. J. (2004). Shark cartilage, cancer and the growing threat of pseudoscience. Cancer research, 64(23), 8485-8491. https://cancerres.aacrjournals.org/content/64/23/8485
  • Mehta, P., Bhajoni, P., & Mehta, S. (2016). Fighting cancer through an informed society. Journal of Social Health and Diabetes, 4(2), 57-66.  https://d-nb.info/1183549881/34
  • Borucinska, J. D., Schmidt, B., Tolisano, J., & Woodward, D. (2008). Molecular markers of cancer in cartilaginous fish: immunocytochemical study of PCNA, p‐53, myc and ras expression in neoplastic and hyperplastic tissues from free ranging blue sharks, Prionace glauca (L.). Journal of fish diseases, 31(2), 107-115.
  • Robbins, R., Bruce, B., & Fox, A. (2014). First reports of proliferative lesions in the great white shark, Carcharodon carcharias L., and bronze whaler shark, Carcharhinus brachyurus Günther. Journal of fish diseases, 37(11), 997-1000. https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jfd.12203
  • Ernst, E. (2006). Why there will never be an alternative cancer cure. Anti-cancer drugs, 17(9), 1023-1024. https://journals.lww.com/anti-cancerdrugs/Citation/2006/10000/Why_there_will_never_be_an_alternative_cancer_cure.3.aspx
  • Criscitiello, M. F. (2014). What the shark immune system can and cannot provide for the expanding design landscape of immunotherapy. Expert opinion on drug discovery, 9(7), 725-739. https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1517/17460441.2014.920818
  • Henningsen, A. D., Smale, M. A. L. C. O. L. M., Garner, R., & Kinnunen, N. I. N. O. (2004). Reproduction, embryonic development, and reproductive physiology of elasmobranchs. The elasmobranch husbandry manual: captive care of sharks, rays and their relatives. Biological Survey, Ohio, 227-236. http://www.academia.edu/download/54676898/Elasmobranch_Husbandry_Manual_1.pdf#page=235
  • Borucinska, J. D., Harshbarger, J. C., & Bogicevic, T. (2003). Hepatic cholangiocarcinoma and testicular mesothelioma in a wild‐caught blue shark, Prionace glauca (L.). Journal of Fish Diseases, 26(1), 43-49.
  • Lu, C., Lee, J. J., Komaki, R., Herbst, R. S., Feng, L., Evans, W. K., Choy, H., Desjardins, P., Esparaz, B. T., Truong, M. T., Saxman, S., Kelaghan, J., Bleyer, A., & Fisch, M. J. (2010). Chemoradiotherapy with or without AE-941 in stage III non-small cell lung cancer: a randomized phase III trial. Journal of the National Cancer Institute, 102(12), 859–865. https://doi.org/10.1093/jnci/djq179
  • Batist, F. Patenaude, P. Champagne, D. Croteau, C. Levinton, C. Hariton, B. Escudier, E. Dupont (2002). Neovastat (AE-941) in refractory renal cell carcinoma patients: report of a phase II trial with two dose levels Ann. Oncol., 13 (8), pp. 1259-1263. https://europepmc.org/article/med/12181250
  • Loprinzi CL, Levitt R, Barton DL, Sloan JA, Atherton PJ, Smith DJ et al. (2005). North Central Cancer Treatment Group. Evaluation of shark cartilage in patients with advanced cancer: a North Central Cancer Treatment Group trial. Cancer 104(1):176.