Słuchotki, bardzo osobliwe mięczaki

Choć na pierwszy rzut oka słuchotek może przypominać małża, w rzeczywistości jego ciało jest bardziej podobne do ciała ślimaka.
Słuchotki, bardzo osobliwe mięczaki
Cesar Paul Gonzalez Gonzalez

Napisane i zweryfikowane przez biolog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez.

Ostatnia aktualizacja: 10 listopada, 2022

Słuchotek jest jednym z najbardziej cenionych mięczaków przez rybaków i handlowców, ponieważ ma wiele zastosowań w lokalnej gastronomii różnych krajów. Ze względu na duży popyt na słuchotki opracowano techniki hodowli, które skupiają się na odtwarzaniu najbardziej popularnych okazów.

Wbrew pozorom ponad sto różnych gatunków jest nazywanych “suchotkami”. Wszystkie należą do rodzaju Haliotis, grupy monotypowych ślimaków występujących w wodach tropikalnych na całym świecie. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o osobliwym słuchotku.

Jak wyglądają słuchotki?

Ten mięczak charakteryzuje się długą, płaską, owalną muszlą z końcówką w kształcie spirali. Ta ochrona jest twarda, nieregularna i ma strukturę podobną do skały na dnie oceanu. Jednak niektóre gatunki mogą być jaskrawo ubarwione.

Muszla ma kilka rowków, które układają się w spiralny wzór, a także kilka otworów na brzegach, które mają bezpośredni kontakt z mięsistą masą okazu. Podobnie jak u ślimaków, ciało słuchotek dzieli się na stopę (mięsień ruchowy), masę trzewiową (narządy) i płaszcz (wydzielający muszlę), za którym kryje się ochrona.

Ślimak słuchotek

Na pierwszy rzut oka wyglądają bardzo podobnie do małży, z tą jednak różnicą, że mają tylko jedną muszlę, a ich mięsista masa jest odsłonięta z drugiej strony. Nie stanowi to zagrożenia dla słuchotek, ponieważ przylegają one do podłoża stopą i odsłaniają swoją muszlę. W ten sposób jest mało prawdopodobne, że zostanie zjedzony przez drapieżnika.

Gatunki słuchotek

Słuchotki, zwane również uchowcami, mają różne cechy, rozmiary, ubarwienie i rozmieszczenie w zależności od gatunku. Do najważniejszych i najbardziej znanych na świecie należą:

  • (Haliotis rufescens): jest największy i ma maksymalnie 30 centymetrów średnicy. Ma ceglastoczerwony kolor muszli i występuje naturalnie w Oceanie Spokojnym.
  • (Haliotis corrugata): osiąga średnicę 18 centymetrów i ma dość pomarszczoną muszlę o nieprzezroczystych kolorach (zielonym, brązowym i brązowym). Występuje od Kalifornii do południowej części Bahia Tortuga w Baja California.
  • (Haliotis fulgens): swoją nazwę zawdzięcza temu, że wnętrze jego muszli jest jasnozielone i niebieskie. Może osiągać rozmiary prawie 25 centymetrów średnicy. Występuje od południowej Kalifornii do Zatoki Magdaleny w Baja California.
  • (Haliotis gigantea): jest jednym z najdłuższych istniejących okazów, co sprawia, że wygląda na duży. Osiąga rozmiar prawie 20 centymetrów średnicy i ma czerwoną lub brązową skorupę. Jest rozpowszechniony w wodach wokół Japonii i Korei.
  • (Haliotis discus): znany z opalizujących kolorów muszli. Osiągają rozmiar 18 centymetrów średnicy. Występuje od Syberii po Chiny, ale jego populacja jest bardziej skoncentrowana na wybrzeżach Azji. To właśnie dlatego jest to popularne danie w tym regionie.

Zachowanie i odżywianie się słuchotek

Słuchotki spędzają większość dnia bez ruchu na dnie morza, przyczepione do jakiejś twardej powierzchni. Jednak gdy tylko zapadnie noc, zaczynają poruszać się powolnymi ruchami w poszukiwaniu pożywienia. W ten sposób unikają większości drapieżników.

Mięczaki te są roślinożercami, więc żywią się różnymi mikro- i makroalgami, które rosną w oceanach. Prawdą jest, że każdy gatunek może preferować określony rodzaj alg (zielone, brązowe lub czerwone), ale nie ma żadnych ograniczeń dietetycznych.

Dlaczego są tak ważne dla ludzi?

Z ponad 100 gatunków słuchotek występujących na świecie tylko około 15 nadaje się do spożycia przez ludzi. Chociaż jest ich niewiele, zapotrzebowanie na te organizmy jest dość duże, ponieważ dostarczają one różnych składników odżywczych, takich jak białko, karoten, wapń, żelazo, potas, cynk i jod. Ponadto smak tych mięczaków jest słodki i delikatny, a ich jędrna struktura przypomina strukturę ośmiornicy.

Fotografia słuchotki

Pomimo swojej wielkiej wartości odżywczej i smaku, produkt ten jest dość drogi i nieosiągalny dla większości ludzi. Wynika to z faktu, że potrzeba 4-5 lat, aby ryby osiągnęły średni rozmiar handlowy. Wymaga również precyzyjnych i dobrze kontrolowanych warunków higienicznych. W przeciwnym razie może to wpłynąć na smak, który w dużej mierze zależy od jakości uprawy.

Ponadto niektóre kultury wiążą jego spożycie z pewnymi efektami terapeutycznymi i afrodyzjakalnymi, które wykraczają poza jego walory odżywcze. W związku z tym jego popularność wzrosła, a niektóre kraje zachęcają do tworzenia zakładów hodowlanych w celu jego sprzedaży.

Jak widzisz, słuchotek to wyjątkowy mięczak o wielkiej wartości ekonomicznej i kulturowej. Niektóre z jego gatunków są uważane za najdroższe mięczaki na świecie, ponieważ ich koszt przekracza cenę innych podobnych zwierząt (do 2000 euro za kilogram). Oczywiście, w niektórych krajach jest jeszcze mało znany, ale z pewnością wkrótce stanie się cenionym przysmakiem, cenionym za swoje wartości odżywcze.

To może Cię zainteresować ...
Ślimaki nagoskrzelne – poznaj klejnoty świata podwodnego
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Ślimaki nagoskrzelne – poznaj klejnoty świata podwodnego

Jedną z najbardziej fascynujących istot zamieszkujących środowisko wodne są ślimaki nagoskrzelne. W artykule opowiemy więcej o tych podwodnych klej...



  • Suleria, H. A. R., Masci, P. P., Gobe, G. C., & Osborne, S. A. (2017). Therapeutic potential of abalone and status of bioactive molecules: A comprehensive review. Critical reviews in food science and nutrition, 57(8), 1742-1748.
  • Revollo Fernández, D. A., & Sáenz-Arroyo, A. (2012). The historical ecology of abalone (Haliotis Corrugata and Fulgens) in the Mexican Pacific. México y la Cuenca del Pacífico, 1(2), 89-111.
  • Tutschulte, T. C., & Connell, J. H. (1988). Feeding behavior and algal food of three species of abalones(Haliotis) in southern California. Marine ecology progress series. Oldendorf, 49(1), 57-64.
  • Viana, M. T. (1998). Nutrición de Abulón. Avances en Nutrición Acuicola.
  • Junta Nacional Asesora de Cultivos Marinos. (2009). Informe Global del Proyecto: “Cultivo y gestión de oreja de mar Haliotis tuberculata spp”. Recuperado el 9 de noviembre de 2022, disponible en: https://www.mapa.gob.es/app/jacumar/planes_nacionales/Documentos/88_IF_OREJA.pdf
  • Aragón, C. (2013). Identificación de especies de abulón (Haliotis spp.) con marcadores moleculares. (Tesis de grado, Instituto Politécnico Nacional).