Sola kunatka: siedlisko, rozmnażanie i charakterystyka

Szczaw jest bardzo popularny w niektórych częściach świata. Jego miąższ ma niską zawartość tłuszczu i jest bogaty w białko, minerały, witaminy i związki przeciwutleniające.
Sola kunatka: siedlisko, rozmnażanie i charakterystyka
Georgelin Espinoza Medina

Napisane i zweryfikowane przez Biolog Georgelin Espinoza Medina.

Ostatnia aktualizacja: 21 listopada, 2022

W ogromnych oceanach żyją ryby, które człowiek wykorzystuje do spożycia. Wśród nich znajduje się jeden z gatunków, który jest bardzo ceniony w różnych regionach Hiszpanii – sola kunatka, gatunek o nieco dziwnym wyglądzie, ale doskonałym smaku. Gatunek o nieco dziwnym wyglądzie, ale o doskonałym smaku. Czy chciałbyś poznać ten okaz?

Jego nazwa naukowa to Dicologlossa cuneata i należy do rodziny solowatych (Soleidae), która obejmuje 179 gatunków. Oprócz zastosowań w rybołówstwie, organizm ten prowadzi ciekawe życie w swoim naturalnym środowisku. Dlatego w kolejnych liniach przedstawiamy wszystko, co dotyczy biologii, charakterystyki i rozmnażania.

Siedlisko i rozmieszczenie

Sola kunatka jest gatunkiem morskim, zamieszkującym wody ciepłe i umiarkowane. Zamieszkują zarówno piaszczyste, jak i muliste dno na różnych głębokościach. Zazwyczaj od 10 do 100 metrów. Można je jednak spotkać na głębokości do 400 metrów, w wodach o odpowiedniej temperaturze, czyli powyżej 9°C. Najmłodsze osobniki przebywają blisko wybrzeża, a dorosłe preferują głębsze obszary.

Występują we wschodnim Atlantyku, w Zatoce Biskajskiej i Morzu Śródziemnym, aż do Przylądka Dobrej Nadziei w RPA. Na kontynencie afrykańskim są bardzo popularne w Maroku, Mauretanii, Algierii, Gwinei, Angoli i w regionie południowo-wschodnim.

Charakterystyka soli kunatki

Sole są łatwe do rozpoznania. Są to ryby spłaszczone i ściśnięte, o wydłużonym owalnym kształcie. Ponadto mają oczy z jednej strony tułowia, co nadaje im nieco dziwny wygląd. W szczególności znajdują się one po prawej stronie zwierzęcia, jedna wyżej od drugiej. W ten sposób możemy zobaczyć dwie strony ryby: oczną i ślepą. Pysk jest również zmniejszony.

Wielkość i ubarwienie

Okazy te mierzą zwykle od 16 do 21 centymetrów, przy czym 30 to maksymalna długość. Zabarwienie strony ocznej ma tendencję do ciemnego, od szarego do brązowego, natomiast strona ślepa jest jasna, w tonacji białawej.

Płetwy

Podobnie jak reszta ryb, mają na ciele płetwy. Płetwa grzbietowa jest charakterystycznie długa, zaczyna się blisko przedniej krawędzi górnego oka i biegnie aż do ogona lub płetwy ogonowej. Płetwa odbytowa jest nieco krótsza i również kończy się na ogonie.

Płetwy brzuszne są bardzo małe. Płetwy piersiowe są różnej długości, a ta po stronie ślepej jest nieco mniejsza. Ponadto, oprócz tego, że jest większa, płetwa na boku oka ma czarną plamkę.

Inną cechą charakterystyczną D. cuneata jest to, że płetwa grzbietowa jest połączona z płetwą ogonową dzięki obecności membrany. Ponadto ma linię boczną tworzącą literę S nad oczami.

Dieta

Ta solowiec jest rybą mięsożerną, mimo że ma mały pysk. Jego dieta obejmuje wieloszczety, małe skorupiaki i niektóre rodzaje mięczaków, np. małże. Żerowanie odbywa się w nocy, natomiast w dzień lubią pozostawać zagrzebane w podłożu.

Rozmnażanie Soli kunatki

Ryby te mają odrębne płci i nie ma między nimi żadnych różnic. Chociaż samice są zwykle nieco większe od samców. Reprodukcja polega na składaniu jaj przez długi okres roku. Zazwyczaj od września do lipca, w takich miejscach jak Hiszpania.

Szczytowe wartości występują na początku roku, między styczniem a majem. Ponadto płodność jest wysoka, gdyż w okresie składania jaj każda samica może ich złożyć 200 000.

W badaniach przeprowadzonych w Zatoce Kadyksu między marcem 2002 a marcem 2003 roku obszarami składania jaj były wody płytkie, o głębokości mniejszej niż 30 metrów. Siedliska te są określane na podstawie różnych czynników, takich jak rozmieszczenie dorosłych i temperatura.

Z jaja (mierzącego 825 mikrometrów) wyłania się larwa o długości 2,34 mikrometra. Obie są pelagiczne, czyli zawieszone w wodzie. Dojrzałość płciowa osobników zmienia się w zależności od temperatury. Zwykle pojawia się w wieku 2 lat.

Warto również wspomnieć, że gatunek ten od kilku lat cieszy się dużym zainteresowaniem eksperymentalnym. Ma to na celu poprawę hodowli tego gatunku w niewoli, ze względu na jego wysoką wartość handlową.

Status ochronny Soli kunatki

Sola kunatka ryba
Dicologlossa cuneata.

Nie jest zagrożony wyginięciem, ponieważ należy do kategorii najmniejszej troski na czerwonej liście Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody. Mimo że jest to gatunek o znaczeniu komercyjnym, jest szeroko rozpowszechniony. Należy jednak monitorować, czy poziom połowów nie wpływa na populację.

Sola kunatka jest rybą morską o dziwnym wyglądzie. Szczególnie ze względu na spłaszczone, ściśnięte ciało i dwoje oczu po prawej stronie. Nie zapominajmy jednak, że oprócz chudego mięsa, doskonałego smaku i wartości odżywczych, jest to gatunek, który ma swoje życie na wolności.

To może Cię zainteresować ...
Odkryto największy na świecie gatunek ryby słodkowodnej
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Odkryto największy na świecie gatunek ryby słodkowodnej

W 2022 roku gigantyczna płaszczka pobiła rekord największej na świecie ryby słodkowodnej. Tutaj dowiesz się trochę o jej historii.



  • Ali, M., Saad, A., Reynaud, C., Capapé, C. (2015). First record of wedge sole, Dicologlossa cuneata (Actinopterygii: Pleuronectiformes: Soleidae), from the Levant Basin (eastern Mediterranean). Acta Ichthyologica Et Piscatoria, 45(4), 417–421.
  • De la Roca, E. (2017). Evaluación de las condiciones de cultivo durante la cría de acedía (Dicologlossa cuneata) y estudio integrado de su fisiología y comportamiento en cautividad. [Tesis de doctorado, Universidad de Huelva]. http://rabida.uhu.es/dspace/bitstream/handle/10272/14817/Evaluacion_de_las_condiciones_de_cultivo.pdf?sequence=2
  • García-Isarch, E., Juárez, A., Ruiz, J., Romero, Z., Jiménez, M., Baldó, F. (2006). Spawning and nursery habitat of the wedge sole Dicologlossa cuneata (Moreau, 1881) in the Gulf of Cádiz (SW Spain). Scientia Marina, 70, S2, 123-136.
  • Hachero, I., & Herrera, M. (2010). Guía de cría de la acedía. Instituto de Investigación y Formación Agraria Pesquera. Consejería de Agricultura y Pesca. Junta de Andalucía. Recuperado el 12 de noviembre de 2022, disponible en: https://www.juntadeandalucia.es/agriculturaypesca/ifapa/servifapa/registro-servifapa/338375b3-492c-4558-bc93-f00f6515baa4
  • Jiménez, M., Sobrino, I., & Ramos, F. (1998). Distribution pattern, reproductive biology, and fishery of the wedge sole Dicologlossa cuneata in the Gulf of Cadiz, south-west Spain. Marine Biology, 131, 173–187.
  • Munroe, T.A., & Nielsen, J.G. (2010). Dicologlossa cuneata. The IUCN Red List of Threatened Species 2010: e.T155215A115286688

Treści zawarte w serwisie My Animals są udostępniane w celach informacyjnych. Nie mogą zastąpić diagnozy, porady czy leczenia u specjalisty. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości najlepiej skonsultować się z zaufanym weterynarzem.