Trzmielojad krótkoczuby: siedlisko, charakterystyka i rozmnażanie

Dzięki doskonałemu węchowi ten drapieżny ptak jest w stanie wykryć ule z odległości wielu kilometrów. Poznaj jego główne cechy w poniższej treści.
Trzmielojad krótkoczuby: siedlisko, charakterystyka i rozmnażanie
Sebastian Ramirez Ocampo

Napisane i zweryfikowane przez lekarz weterynarii i zootechniki Sebastian Ramirez Ocampo.

Ostatnia aktualizacja: 22 stycznia, 2023

Trzmielojad krótkoczuby (Pernis steereri) należy do rodziny Accipitridae, grupy obejmującej około 200 gatunków drapieżnych ptaków dziennych. Jego nazwa naukowa pochodzi od nazwiska amerykańskiego zoologa Josepha Beala Steere’a. Jego nazwa pochodzi od cech żywieniowych i miejsca, w którym występuje.

W przeciwieństwie do innych ptaków drapieżnych, których dieta opiera się głównie na małych ssakach, trzmielojad krótkoczuby wybiera do pożywienia gniazda dzikich pszczół i os. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się wszystkiego o tym niezwykłym gatunku.

Charakterystyka trzmielojada krótkoczubego

Jak wszystkie drapieżne ptaki, trzmielojad krótkoczuby ma potężny dziób i mocne pazury do polowania na swoje ofiary. Ma również uprzywilejowany wzrok i wysoko rozwinięty zmysł węchu jak na swój gatunek. Zazwyczaj mają około 60 centymetrów długości i ważą około 2 kilogramów jako dorosłe osobniki.

Ich upierzenie, które jest głównie brązowe, ma pasiaste wzory na klatce piersiowej i brzuchu. Charakteryzuje się również szerokim ciemnym pasem na końcu ogona i dwoma węższymi pasami z tyłu.

Jego mała głowa jest ozdobiona długim spłaszczonym grzebieniem, który wystaje z tyłu i sprawia, że podczas lotu wyróżnia się na tle skrzydeł. Jego pieśń składa się z dwóch nut, które brzmią jak “weeee lew” i które powtarza w kilku odstępach.

Trzmielojad

Siedlisko

Jak opisano powyżej, trzmielojad krótkoczuby pochodzi z Filipin, czyli można go zaobserwować tylko tutaj. Ten drapieżny ptak żyje wyłącznie na 13 wyspach na wschodzie, północy i południu kraju. Należą do nich wyspy Luzon, Catanduanes, Mindoro, Tablas, Masbate, Sámar, Leyte, Dinágat, Siargao, Bohol, Negros, Mindanao i Basilan.

Jego preferowanym środowiskiem są lasy tropikalne. Występuje na ogół na terenach górskich i równinach, na obszarach od poziomu morza do 2000 metrów nad poziomem morza.

Reprodukcja

Trzmielojad krótkoczuby buduje swoje gniazda z małych gałęzi i umieszcza je około 10 metrów nad ziemią. Samica składa zwykle 2 do 3 jaj w jednym lęgu, które są inkubowane przez oboje rodziców przez około 32 dni. U tego gatunku młode potrafią latać już po 40 dniach od wyklucia.

Dieta trzmielojada krótkoczubego

W naturze ptaki drapieżne są znane głównie ze swojej niesamowitej zdolności do polowania na małe ssaki, takie jak króliki, zające czy myszy. W rzeczywistości cała ich anatomia jest przystosowana do takich działań. Jednak trzmielojad krótkoczuby różni się od pozostałych tym, że 90% pokarmu pozyskuje z gniazd pszczół i os, które znajdzie w swoim środowisku.

Jego zdolności łowieckie są tak duże, że obserwuje owady i podąża za nimi do ich plastrów miodu, a następnie przebija gniazda dziobem i silnymi pazurami, by zdobyć pożywienie. Ten niesamowity ptak zjada zarówno miód, jak i larwy oraz dorosłe owady znajdujące się w komórkach tych nor. Ponadto pszczołojad często zanosi plastry do domu, aby nakarmić młode pisklęta.

Trzemiolojad
Pernis steereri.

Ponadto, dzięki gęstemu upierzeniu pokrywającemu kończyny i ciało, trzmielojad krótkoczuby nie zostaje użądlony podczas polowania. Jeśli nie znajdzie preferowanego źródła pokarmu, może polować na myszy i małe jaszczurki.

To może Cię zainteresować ...
Największy drapieżnik na świecie
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Największy drapieżnik na świecie

Na świecie istnieją miliony gatunków zwierząt, niektóre z nich są naprawdę ogromne. Jednak niewiele osób wie, jaki jest największy drapieżnik na św...



  • Yang SY, Walther BA, Weng GJ. Stop and Smell the Pollen: The Role of Olfaction and Vision of the Oriental Honey Buzzard in Identifying Food. PloS one. 2015;10(7):e0130191.
  • Gamauf A, Haring E. Molecular phylogeny and biogeography of Honey‐buzzards (genera Pernis and Henicopernis). Journal of Zoological Systematics and Evolutionary Research. 2004;42:145-53.
  • del Hoyo, J., N. Collar, and J. S. Marks (2020). Philippine Honey-buzzard(Pernis steerei), version 1.0. In Birds of the World (J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D. A. Christie, and E. de Juana, Editors). Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA

Treści zawarte w serwisie My Animals są udostępniane w celach informacyjnych. Nie mogą zastąpić diagnozy, porady czy leczenia u specjalisty. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości najlepiej skonsultować się z zaufanym weterynarzem.