Koń Brumby: siedlisko i charakterystyka

Australijskie łąki są domem dla zdziczałych koni zwanych brumby, które przybyły do Australii wraz z kolonizacją w XVIII wieku. Dowiedz się więcej na ten temat tutaj.
Koń Brumby: siedlisko i charakterystyka

Ostatnia aktualizacja: 13 grudnia, 2021

Kiedy myślimy o dużych stadach koni biegających swobodnie, pierwsze skojarzenie wizualne wędruje bezpośrednio do prerii Stanów Zjednoczonych i koni Mustang, ale prawda jest taka, że Australia wyprzedza Amerykę Północną koniem brumby. Koń brumby żyje swobodnie na preriach w północnej i południowo-wschodniej części kraju.

W tym artykule dowiesz się więcej o pochodzeniu tej rasy (ponieważ przed kolonizacją Australii nie było koniowatych) oraz o cechach, które pozwoliły jej przystosować się do życia na wolności. Nie przegapcie tego.

Pochodzenie gatunku

Konie zostały wprowadzone do Australii przez pierwszych europejskich osadników w XVIII wieku, w 1788 roku. Tam służyły jako wierzchowce i zwierzęta robocze aż do następnego stulecia, ponieważ wiele koni zostało porzuconych po zakończeniu gorączki złota.

Nazwa tej rasy pochodzi od słowa baroomby, co oznacza „dziki” w języku rdzennych mieszkańców południowego Queensland.

Mnogość ras porzuconych na australijskich łąkach sprawiła, że koń brumby posiadał wiele cech, które były optymalne do przetrwania na wolności poprzez naturalne krzyżowanie. Ich liczba stopniowo rosła z biegiem lat.

Stado koni brumby

Później, podczas wojny burskiej i pierwszej wojny światowej, konie te zostały ponownie oswojone i włączone do kawalerii wojskowej, a następnie ponownie porzucone. Obecnie przez niektóre grupy uważane są za szkodniki, dlatego rząd australijski zezwolił na ich polowanie.

Siedlisko konia Brumby

Koń brumby żyje na wolności w całej Australii. Największa populacja mieszka w rejonie Alp Australijskich, na południowym wschodzie. Kolejne ważne jądro znajduje się na północy, w pobliżu Queensland. Podobnie można go również zobaczyć w niektórych parkach narodowych, które mają własną populację tej bardzo rozległej rasy.

Charakterystyka fizyczna

Koń Brumby ma od 1,40 do 1,50 m wysokości w kłębie, nie jest więc rasą przesadnie dużą. Wynika to ze wspólnej mieszanki krwi z brytyjskimi kucykami, które również przybyły wraz z kolonizacją.

Koniki te mają krótką szyję, a ich nogi są smukłe i silne, z twardymi kopytami. Jego budowa jest mocna i zwarta, czasami trochę nieproporcjonalna do jego wielkości. Jeśli chodzi o kolor umaszczenia, przeważają w różnych odcieniach brązu i bieli, ale istnieje duża różnorodność.

Adaptacja konia brumby

Jest to rasa przystosowana do życia na wolności i do przetrwania w suchych, ubogich w zasoby środowiskach. Nie jest koniem szczególnie szybkim (jego zad nie jest zbyt mocny), a jego skóra jest delikatna. Uważa się, że nie nadaje się do jazdy.

Kiedy Australia zaczęła być kolonizowana, nie było większych zwierząt roślinożernych, które mogłyby konkurować z koniem brumby. Z drugiej strony, nie miały też drapieżników, więc mogły bez problemu żerować i rozmnażać.

Początkowo roślinność była bogata i obfita, ale wraz z szybkim rozmnażaniem się tego konia nastąpił niedobór zasobów dla innych mniejszych gatunków, zagrażając im. W związku z tym problemem wprowadzono strategie kontroli populacji.

Karmienie koni Brumby

Jak wszystkie konie, brumby jest roślinożerny. Żywi się głównie na pastwiskach, które często odwiedza, a do tego uwzględnia różne zioła i siano, a także warzywa, które może znaleźć i liście z runa leśnego.

Reprodukcja konia brumby

Jest to ssak żyworodny, który osiąga dojrzałość płciową w wieku 14-15 miesięcy w przypadku samic i 14-18 miesięcy w przypadku samców. Rozmnażanie obejmuje etapy zalotów, krycia, ciąży i porodu.

Okres ciąży u konia brumby trwa 11-12 miesięcy, a klacz ma zazwyczaj tylko jedno potomstwo, sporadycznie bliźnięta. Laktacja źrebiąt trwa do 6 miesiąca życia.

Kontrola populacji

Istnieją różne strategie kontroli populacji koni w Australii. Wpływ ich rozprzestrzeniania się na środowisko, na już i tak ciężko doświadczony ekosystem, jest czymś, co nastawia australijską ludność przeciwko sobie.

Niektóre organy rządowe przesiedlają te konie do parków narodowych, ale inne dokonują morderczych najazdów. Niektóre grupy są przeciwne zabijaniu, inne uważają je za szkodniki, a jeszcze inne chcą je rozpowszechniać, aby zmniejszyć ich wpływ. Opinia publiczna odgrywa istotną rolę w podejmowanych działaniach i różni się w zależności od regionu.

Tradycyjną metodą przemieszczania stad jest wykorzystanie lassa do ich łapania i doprowadzenia w nowe miejsce.

Koszty ekonomiczne kontroli populacji są wysokie i w tej chwili żaden z nich nie oszczędza koniom cierpienia. Zabiegiem obecnie uważanym za najbardziej humanitarny jest kontrola płodności poprzez zastrzyki. Chociaż w niektórych miejscach już ją wprowadzono, nie wiadomo jeszcze, czy jest skuteczna w dłuższej perspektywie.

Wiele organizacji zajmujących się prawami zwierząt utrzymuje, że metody, takie jak zabijanie strzałami z broni palnej z helikoptera graniczą z barbarzyństwem, i że odpowiedzialność za kontrolowanie ich populacji z etyki jest taka sama, jak te, które wypuściły konie w terenie, kiedy już im nie służyły: ludzi. Co myślisz?

This might interest you...
Kot perski: skąd pochodzi ta rasa kotów?
My Animals
Przeczytaj na My Animals
Kot perski: skąd pochodzi ta rasa kotów?

Kot perski pojawił się w XVII w. w Persji, czyli w dzisiejszym Iranie. Poznaj jego cechy charakterystyczne i różne odmiany.



  • Dawson, M. J. (2005). The population ecology of feral horses in the Australian Alps Management Summary. Australian Alps Liaison Committee, Canberra.
  • Scasta, J. D., Adams, M., Gibbs, R., & Fleury, B. (2020). Free-ranging horse management in Australia, New Zealand and the United States: socio-ecological dimensions of a protracted environmental conflict. The Rangeland Journal42(1), 27-43.