Pandka ruda i jej zachowanie - poznaj ją lepiej

01 października, 2020

Pandka ruda jest świetnym wspinaczem drzewnym zamieszkującym góry Azji. Z wyglądu jest nieco podobna do szopa.

Chociaż otrzymuje tę nazwę pandka ruda ma niewiele wspólnego z czarno-białym olbrzymem, z którym dzieli nazwę i siedlisko. Pandki rude są bardziej podobne do łasicowatych niż do rodziny niedźwiedzi.

Jej taksonomia zawsze była bólem głowy dla naukowców, ponieważ została sklasyfikowana w rodzinach szopowatych i niedźwiedziowatych. Obecnie należy do własnej rodziny pandkowatych. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o tym ssaku, czytaj dalej.

 Panda czy szop?

Pandka ruda zamieszkuje wysokie lasy bambusowe w górach Nepalu, północnej Birmy (między 2200 a 4800 metrów) oraz w środkowych Chinach.

To zwierzę jest wielkości kota domowego nie licząc ogona, który dodaje mu prawie 50 centymetrów długości.

pandka na drzewie

Ich futro jest czerwonawo-brązowe, a na pyskach mają białe plamy, które podobnie jak ich podłużny ogon przypominają nam szopy. Dzięki znaczeniom twarzy można rozróżnić poszczególne osoby.

Ich pazury są chowane i mają fałszywy kciuk jak pandy. To nie jest prawdziwy szósty palec, ale przedłużenie kości nadgarstka, które pozwala łatwiej chwytać się drzew.

Dom na drzewach

Zwierzęta te spędzają większość czasu na drzewach. Nawet śpią na drzewach zwinięte w kłębek z ogonem zakrywającym głowę. Lub z wyciągniętymi nogami, co jest dla nich bardzo charakterystyczną postawą, w której zostały wielokrotnie sfotografowane. Mogą spędzać większość dnia śpiąc, do 15 godzin.

Są doskonałymi wspinaczami, bardzo zwinnymi, gdy poruszają się po drzewach.

Zwykle są najbardziej aktywne w nocy i o świcie, kiedy wychodzą w poszukiwaniu jedzenia. Pandka ruda jest wszystkożerna. Żywi się bambusem, owocami, żołędziami, korzeniami, jajami, owadami i innymi małymi zwierzętami, takimi jak jaszczurki, pisklęta lub gryzonie.

Pandka ruda i jej zachowanie

Pandki rude ograniczają swoją obecność przez znakowanie wydzielinami z gruczołów odbytu, a także komunikują się poprzez ostre wokalizacje.

Są samotnymi zwierzętami i można je zobaczyć razem tylko podczas zimowego okresu godowego, ponieważ młode rodzą się między wiosną a latem, zwykle od jednego do czterech w każdym miocie.

Samice budują gniazda w wydrążonych kłodach lub szczelinach w skałach, gdzie pozostają razem z potomstwem przez około 90 dni po porodzie. Młode pozostają pod opieką matki do szóstego miesiąca życia, gdyż samce nie pomagają przy ich opiece.

Oczekiwana długość życia tego ssaka wynosi od 8 do 10 lat, ale w niewoli osiąga nawet 15. Wiele ogrodów zoologicznych na całym świecie współpracuje w ramach globalnego planu reprodukcji w niewoli i wymiany okazów w celu zwiększenia różnorodności genetycznej tego ssaka.

Jednym z największych problemów w hodowli pandki rudej w niewoli jest wysoka śmiertelność noworodków. Dlatego też sztuczna hodowla zwierząt odrzuconych przez rodziców jest ważną częścią programu, a także badanie przyczyn wysokiej śmiertelności.

Najczęstszymi chorobami występującymi u osobników żyjących w niewoli są nosówka, parwowirus, wścieklizna, toksoplazmoza i leptospiroza.

Pandka ruda – zachowanie gatunku

Pandka ruda jest gatunkiem zagrożonym, uważanym za zagrożony wyginięciem ze względu na niewielką liczbę okazów żyjących na wolności. Obecny trend ich populacji spada, głównie ze względu na niszczenie ich siedlisk przez rolnictwo, wylesianie i kłusownictwo, którego są ofiarami.

Ponadto populacje żyjące na wolności są tak małe, że czynnikiem obecnym w gatunku jest chów wsobny, co stanowi kolejny poważny problem w jego ochronie.

pandka czerwona w trawie

Jak widzieliśmy, pandka ruda jest przyjaznym ssakiem o uroczym wyglądzie, który nie pozostawi nikogo obojętnym. Niezależnie od wyglądu i cech, każde zwierzę zasługuje na ochronę. Badania naukowe i hodowla w niewoli są niezbędne do ratowania takich gatunków.

  • National Geographic. Panda rojo.
  • Roberts, Miles S. and Gittleman, J. L. 1984. “Ailurus fulgens.” Mammalian Species. No. 222:1–8.
  • Panda Rojo (Ailurus fulgens fulgens) en el zoo – aquarium de Madrid: Descripción de un caso de parvovirosis, RCCV Vol. 1 (2). 2007.